คิดถึง

ทุกครั้งที่เดินผ่านไม่ว่าวันนี้หรือวันไหนจะอีกกี่วันหรือจะอีกนานแค่ไหนก้อยังคิดถึงไม่รู้ทำไมไม่ลืมมันไปซะทีกับสถานที่ที่ทำหั้ยเราได้ไปพบกับสีสันของชีวิตครั้งสำคัน
พวกเค้าคือคนที่เราไม่อาจลืมเลือนไปได้เรยพวกเค้าสำคันมาก  เราเองก้อไม่รู้หรอกว่าทำไมพวกเค้าถึงได้สำคันกับเราขนาดนี้
ก้อรู้นะว่าที่พวกเค้าทำมันยากที่จะหั้ยอภัยได้  แต่ก้อลืมไม่ลงซะทีทำยังไงดีหละ
ไม่รู้อ่ะลืมไม่ได้ก้อไม่ต้องลืมมันละ ปล่อยหั้ยมันเป็นไปอย่างงี้ละกัน แต่จะว่าไปมันก้อดีที่เราได้อะไรหลายๆอย่างเข้ามาในชีวิต
-ได้รู้จักกับพวกเค้า
-ได้มุมมองใหม่ๆในการดำเนินชีวิต
-ได้ฝึกบริหารสมอง(ต้องตามพวกเค้าหั้ยทัน)
-ได้ที่เรียนใหม่ๆที่น่าสนจัย
-ได้พี่น้องเพิ่มมาอีกหลาย
-ได้หลานมาด้วย(งงเรย)
-ได้รู้จักกีฬาที่ไม่คิดว่ามันจะมียู่จิง(ยิงธนู)
-ได้เห็นว่าตัวเองมีความสามารถมากมาย(เป็นตัวตลกหั้ยพวกเค้าหลอกไง)
-เป็นที่ปรึกษาของพวกเค้า
-ได้ที่ปรึกาที่ดี
-หลังจากวันนั้นทำหั้ยเรารู้จักรักตัวเองมากขึ้น
-ได้รู้ว่าความจิงมันคืออาไร
-ได้รู้ว่านักกีฬามันเป็นกันแบบนี้นี่เอง
มีอีกมากมายหลายอย่างที่เราไมสามารถอธิบายออกมาได้แต่มันก้อมีทั้งรู้สึกดีและไม่ดีนะกับพวกเค้าเนี่ย
แต่อีกไม่นานหรอกเราก้อจะได้ไปหาพวกเค้าถึงที่เรยจะจัดการปันหาที่มันสะสางทั้งหมดหั้ยมันจบสิ้งซะที
แร้วเราจะได้เจอกันนัยอีกไม่นานนี้แน่ นักกีฬายิงธนูทั้งหลาย ที่
สถาบันพละศึกา วิทยาเขตสมุทรสาคร  หวังว่าเราคงจะได้เจอกัน

ทำกันได้นะ นาย ชิติพัฒน์ เล้าสกุล มึงจำไว้เลย

ความเชื่อจัยที่เคยมีตอนนี้มันไม่เหลือค่าอะไรแล้วกุหละสงสราตัวเองจิงๆที่ดันไปหลงเชื่อไอ้พวกเหี้ยๆแบบเนี้ยกุเคยเชื่อจัยมึงมาตลอดแต่กุก้อไม่คิดว่ามึงจะทำกับกูได้กุอุส่าไว้จัยหั้ยมึงเป็นพี่ชายกุแต่ดูมึงทำดิ ดูมึงทำกับกุ  ทำไมมึงไม่บอกกูวะ เฮียกุไม่เยคิดเลยนะว่ากุจะได้เจอกับคนอย่างมึง ตองแรกทำมาพูดดีอย่างงั้น อย่างงี้ แร้วกูก้อเห็นว่ามึงเป็นพี่ชาย เนี่ยอ่ะหรอวะที่พี่ชายมันควรจะทำกับน้องสาวของมันแบบนี้  ไหนว่าครัยพูดไรมาก้ออย่าไปเชื่อหั้ยเชื่อพี่คนเดียว  เออกุก้ออุส่าเชื่อจัยมึงทั้งที่กุสงสัยมาตลอดแต่กุเลือกที่จะเชื่อจัยมึง ทำไมวะ ทำไมกูมันโง่อย่างงี้  เป็นพี่น้องแต่กูไม่เคยรู้เรื่องอาไรของพี่กูเลย    โหสัส มึงมีทั้งลูกมีทั้งเมียแล้วอ่ะ มึงยังจะมาเอาอาไรกับเพื่อนกุอีกอ่ะ หลอกกุไม่พอชั่ยมั้ยถึงต้องไปหลอกเพื่อนกูอีก มึงนี่สุดยอดเลยจิงๆกูไม่เคยคิดเลยว่าจะทำกับกุได้                                                    พวกมึงมันก้อไอ้พวกหน้าตัวเมีย สัสกล้าทำแต่แม่งไม่กล้ารับ ไอ้ควายเอ้ย เฮี้ยสัสกุเสียจัยที่ครั้งนึงกุเคยเชื่อจัยคนอย่างมึง ไว้จัยคนอย่างมึง รักและเคารพมึงเหมือนพี่ชายแท้ของกรุ  แต่กูก้อทำได้แค่นี้แหละ   ทำได้แค่ระบายออกมา  แต่กุอยากจะบอกว่ากุเกลียดมึงไอ้นอล์ฟไอ้ผู้ชายเฮี้ย

กีฬาสีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ'53

วันนี้เป็นวันกีฬาสีของโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญโรงเรียนเราเองแหละวันนี้ทั้งวันเหนื่อยมากแต่ก้อสนุกนะตอนเช้าก้อได้เดินขบวนพาเรทแร้วก้อเดนดูกีฬาต่างๆแร้วก้อมานั่งดูแข่งวิ่งมีแข่งหลายรุ่นมากๆทั้งหญิงทั้งชายแต่เราแอบเชียร์พี่คนนึงยู่ พี่เค้าชื่อพี่จ๊อบยู่6/10พี่จ๊อบลงแข่งยู่หลายรุ่นแต่ว่ารุ่นสุดท้ายที่พี่จ๊อบลงแข่งเราไม่ได้ยู่ดู แร้วมันก้อเกิดเรื่องขึ้นจนได้ก้อคือระหว่างที่วิ่งยู่พี่จ๊อบเค้าล้มแร้วดูเหมือนว่าข้อเท้าของพี่เค้าจะแพลงเดินไม่ได้ เรยต้องใช้ไม้เข้างนึงเพื่อนพยุงอีกข้างนึงน่าสงสารมาก  ตอนแรกเราก้อไม่เห็นหรอก เพื่อนอ่ะดิวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกว่าพี่จ๊อบเจ็บตอนนั้นก้อยังไม่เข้าจัยแต่พอหั้นไปเห็นเราตกจัยมาก ถ้าเราไม่ไปกินข้าวเราก้อคงจะได้ดูแลพี่เค้าคือว่าจิงๆเรายู่ชมรมพยาบาลครวที่จะประจำยู่ตรงนั้นแต่วันนี้เราแอบอู้ก้อเรยอดที่จะได้ดูแลพี่เค้าเรยพอประมานเที่ยงๆก้อเป็นการแข่งฟุตบอลนัดชิงชนะเลิศระหว่างสีฟ้า-สีชมพูเรารู้แต่แรกแร้วว่าพี่จ๊อบเป็นนักกีฬาของสีชมพูเราเห็นว่าเมื่อตอนเช้าพี่จ๊อบขาเจ็บก้อนึกว่าพี่เค้าจะไม่ลงแข่งแต่เปล่าเรยพี่เค้ายืนยู่นัยสนามอ่ะเราก้อเรยบอกว่า"นี่ไงหละคนเค้ามีสปรีริท"เราก้อนั่งดูพี่เค้าแข่งไปเรื่อยๆพอดีว่ามีนักกีฬาของสีชมพูนอนเจ็บยู่จากการที่โดนทำฟาวซ์นัยสนามเกมส์การแข่งขันก้อเรยหยุดลงชั่วคราวตอนแรกเราก้อมองแต่ตรงที่มีคนนอนยู่แต่พอเราหันไปเห็นพี่จ๊อบเราถึงกับสงสารพี่จ๊อบเรยแหละอยากหั้ยเกมส์นี้จบๆลงไปซะเพราะว่าเรสเห็นพี่จ๊อบเดินขากะแผลกเราคิดว่าตลอดเวลาที่แข่งมาพี่เค้าคงจะฝืนเล่นแร้วพอเวลาที่เกมส์กลับมาเป็นปรกติพี่เค้าก้อกลับมาวิ่งเหมื่อนเดิมแต่พอเกมส์หยุดอีกพี่เค้าก้อเป็นเหมือนเดมอีกเราสงสารพี่เค้าตั้งแต่ตองแรกแร้วแต่ก้อทำอาไรไม่ได้ก้อพี่เค้าไม่รู้จักเราหนิเราก้อได้แต่ปล่อยหั้ยมันเป็นไปอย่างงั้นเป็นห่วงก้อเป็นห่วงแร้วจะหั้ยทำยังไงหละขืนเดินไปบอกหั้ยพี่เค้าหยุดแข่งก้อโดนตีนกันพอดีสิ  พอแข่งบอลเส็ดเราก้อไม่เห็นพี่เค้าเรยจนมาถึงตอนที่เค้าทำพิธีปิดกัลเรียบร้อยแร้วเราก้อเดินหาพี่เค้าจนเห็นพี่เค้ายืนใช้ไม้เท้ายันพื้นยู่ตรงแสตนเชียร์ของสีชมพูเราก้อเรยเข้าไปขอพี่เค้าถ่ายรูปแร้วก้อได้ถ่ายรูปคู่ด้วยหละพอถ่ายเส็ดเราก้อก้มลงไปมองขาของพี่เค้ามันออกจะบวมๆด้วยแหละ  ไม่รู้ว่าเรามองนานไปหรือเปล่าพี่เค้าก้อเรยมองที่ขาของตัวเองแร้วก้อหันมามองหน้าเราแบบงงงงว่ามีอะไรรึเปล่าแร้วพี่เค้าก้อถามว่า"มีอาไรที่ขาพี่หรอครับ"เราก้อตกจัยไม่คิดว่าพี่เค้าจะมองยู่เราก้อเรยบอกว่า"แฮะๆไม่มีอาไรหรอกค่ะ แร้วนี่ขาพี่ไปโดนอาไรมาคะ"พี่เค้าก้อบอกว่า"พี่ล้มตอนที่วิ่งแข่งอ่ะครับ น้องไม่เห็นหรอ"เราก้อบอกว่า"ไม่เห็นอ่ะคะคือตอนนั้นไปกินข้าวพอดี"รู้มั้ยพี่เค้าบอกว่าอาไรพี่เค้าบอกว่า"หรอครับพี่นึกว่าน้องดูยู่ซะอีก"!!!!!อึ้งเรยๆๆพี่เค้ารู้ด้วยหรอว่าเราดูพี่เค้ายู่ตลอดดีจัยนะเนี่ย
สุดท้ายนี้อยากบอกพั่จ๊อบว่าเป็นห่วงพี่จ๊อบนะคะดูแลสุขภาพด้วย  ถึงแม้ว่าพี่จ๊อบจะไม่เคยรู้เรยว่ามีรุ่นน้องคนนึงที่ปลื้มพี่มากๆ อยากหั้ยพี่หันมามองสักครั้ง  อยากเดนเข้าไปทักทายพี่บ้างแต่ก้อทำไม่ได้ก้อต่างคนต่างก้อไม่รู้จักกันนี่นา  เฮ่อออออออ
สุดท้ายของสุดท้ายก้ออยากหั้ยพี่จ๊อบดูแลตัวเองด้วยนะคะรุ่นน้องคนนี้เป็นห่วงค่ะ
POST: 26/11/53

เหล่าพี่ชายที่แสนดี[สถาบันพละศึกษา วิทยาเขตสมุทรสาคร]

คำว่าพี่ชายบางคนอาจคิดว่าต้องเป็นพี่น้องกัลแท้ๆแต่สำหรับเรา เราว่ามันไม่จำเป็น อย่างเช่น        พวกพี่ชายของเราที่กำลังจะพูดถึง   พวกเค้าเป็นนักกีฬายิงธนูของสพล.ฝีมืออยู่ในระดับดี-ดีมากดูดูแล้วพวกพี่ๆเค้าก้อมีความตั้งจัยกันมากยิ่งตอนแข่งยิ่งดูเท่เพราะแต่ละคนดูมีสมาธิมากพวกพี่ๆเค้ามีกันอยู่ประมาน5-6คน                                                                                                                                   คนแรก พี่นอล์ฟ (พี่ชายเราเอง) รักโคตรอ่ะพี่ชายคนเนี่ยแต่รักมันมากไม่ได้เด๋วโดนแฟนมันหาว่าออกนอกหน้า พี่นอล์ฟเป็นพี่ชายที่ช่วยเหลือน้องได้มากที่สุดนิสัยดีที่1แต่พอถึงเวลาที่มันไม่เอาไหนมันก้อสุดๆเหมือนกันนะพี่เราคนเนี้ย นิสัยพี่นอล์ฟหรอ อืม...พี่นอล์ฟจะเป็นคนที่ชอบคิดมากคิดไปเรื่อยเปื่อยคิดมากกว่าพวกผู้หญิงอีกนะแต่ถ้าถามว่าพี่ชายเราคนนี้ใด้มั้ยบอกเรยว่าใช้ได้ ใช้ไปซื้อของอ่ะนะ555+จิงๆพี่เราเป็นคนดีนะรักเดียวใจเดียวมีแฟนก้อคิดถึงแฟนตลอดเวลาแต่เวลาเมานี่ไม่รุนะ555+
คนที่2 พี่แช้มป์ (พี่ชายเพื่อนเราเอง) พี่เค้าก้อนิสัยคล้ายๆพี่นอล์ฟนะแต่แค่พี่แช้มป์จะกวนตรีนกว่าเท่านั้นเองและอาจเป็นที่พึ่งที่ดีได้ในบางเวลาพี่แช้มป์เป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงมาก-มากที่สุดในบันดากลุ่มของพวกเค้าอ่ะนะ
คนที่3 พี่พัด พี่พีดนี่ไม่ค่อยได้คุยซักเท่าไหร่แต่เท่าที่สังเกตดูพี่พัดก้อสามารถเป็นพี่ชายที่ดีได้คนนึงพี่พัดเป็นคนขี้เล่นพี่พัดเป็นคนน่ารักนะเราว่าดูเป็นมิตรดี
คนที่4 พี่บู๋ นี่ก้อไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่และเท่าทีพอจะสังเกตได้พี่บู๋นี่แหละตัวฮาเรยหัวเราะกี่ทีก้อเพราะพี่บู๋ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่พี่เค้าทำจิงๆหรือจะเป็นเรื่งที่พี่เค้าล้อกันเล่น
คนที5 พี่นนท์ (แฟนเก่าอ่ะนะ) พี่นนท์เป็นคนที่คุยสนุก น่ารักนะเวลาที่พี่เค้าเอาจัยใส่แต่ถ้าเวลาที่ไม่สนใจก้อสุดๆเหมือนกัน แล้วท่าถามว่านิสัยหละเป็นยังไง โถ่ะ!อย่าหั้ยพูด ถ้าดูดีดีก้อดีนะแต่ถ้าจะหั้ยดีไม่ดูดีกว่า55+เอิ๊กๆ เลิกกันเพราะอะไรหนะหรออืม...ก้อพี่นนท์เค้ากลับไปหาแฟนเก่าอ่ะดิแร้วที่สำคัญเค้ากลับไปคบกัลโดยที่ตอนนั้นพี่นนท์ก้อคบกับเราอยู่อ่ะดิแร้วสุดท้ายความก้อแตกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเราเป็นแค่ของเล่นค่าเวลารู้แบบนี้แร้วเป็นไงละก้อเศร้าเรยอ่ะดิ                                                              แต่ท่าถามว่ามันดีมั้ยที่ได้รู้จักกับพวกพี่ๆเค้ามันก้อดีนะมันที่มันได้ทำหั้ยเราได้รู้อะไรหลายๆอย่างรู้ในโลกที่กว้างขึ้นยังไงก้อต้องขอบคุนพวกพี่ๆเค้านะและน้องสาวคนนี้อยากบอกพวกพี่ๆว่าขอบคุนพวกพี่ๆมากๆนะคะที่คอยอยู่เคียงข้างอุ้มมาตลอดถึงแม้ว่ามันจะเป็นเวลาเพียงไม่นานพวกพี่ๆได้ทำหั้ยอุ้มได้รู้ว่าคำว่าพี่น้องไม่จำเป็นต้องมาจากท้องเดียวกันและไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นน้องสาวที่ชื่ออุ้มคนนี้จะยังรักพวกพี่ๆตลอดไปคะ